Wheezing, świst wydechowy, pojawia się przy zwężeniu dolnych odcinków dróg oddechowych, takich jak dolna część tchawicy, oskrzela i oskrzeliki. 3. Przyczyny świszczącego oddechu. Świszczący oddech nie jest objawem charakterystycznym typowym dla jednej choroby. Może towarzyszyć wielu schorzeniom, od banalnych infekcji dróg Płytki oddech może iść w parze z częstym ziewaniem. Takie połączenie objawów może wskazywać m.in. na nerwicę lękową. Temu schorzeniu towarzyszy ogólne zmęczenie, znużenie i senność, co wiąże się ze zwiększonym ziewaniem nawet w ciągu dnia. Obecność płytkiego oddechu wynika przede wszystkim z doświadczanego stresu i Dzień dobry, mam 20 lat i czasami zdarza mi się płuc krwia zazwyczaj wieczorem, zauważyłem tez ze wieczorami mam świszczący oddech który rano ustępuje tak jak krwioplucie, nie mecze ske mogę normalnie uprawiać sport bez żadnych problemów, dodam ze mailem robione badania 4 miesiące temu i rtg klatki było czyste tak jak inne wyniki ma świszczący oddech, jest leczone antybiotykami, po których choroba kończy się, ale po 2–3 tygodniach powraca. Astmę u dziecka rozpoznaje się również na podstawie tego, jak dziecko reaguje na zapisane przez lekarza leki rozszerzające oskrzela i sterydy wziewne. Jeżeli pomagają – lekarz może potwierdzić diagnozę choroby u Ryzyko zachorowania na astmę wszystkie grupy wiekowe, z wyjątkiem noworodków, chłopcy są narażone bardziej niż dziewczęta Objawy astmy trudności w oddychaniu, ucisk w klatce piersiowej, szybki, płytki oddech, duszność, świszczący oddech, kaszel, szczególnie w nocy (przy małym kaszlu występują plw Świszczący oddech dziecka, jak to się może stać? Chociaż nie zawsze tak jest, ale około 25-30 procent dzieci może przynajmniej raz doświadczyć świszczącego oddechu. Wraz z wiekiem około 40 procent doświadcza świszczącego oddechu w wieku trzech lat, a prawie 50 procent w wieku sześciu lat. . Zapalenie tchawicy - objawy i sposób leczenia. Czy zapalenie tchawicy jest niebezpieczne? Tchawica to jeden z narządów układu oddechowego, który stanowi przedłużenie krtani i zapewnia dopływ powietrza aż do płuc. Zaczyna się na wysokości C6-C7 kręgów szyjnych, a kończy na wysokości Th4-Th5 kręgów piersiowych. Dolny odcinek tchawicy to oskrzela. Niestety bardzo często w wyniku infekcji dochodzi do zapalenia tchawicy, które może zacząć się od bólu gardła, a w późniejszym przebiegu prowadzi do problemów z oddychaniem, a nawet może przerodzić się w zapalenie oskrzeli. Co warto wiedzieć o zapaleniu tchawicy? Gdy zachorujemy na astmę, jesteśmy z nią związani na całe życie. Chociaż nie można jej do końca wyleczyć, to pozwala nam ona normalnie egzystować i być aktywnym fizycznie. Trzeba ją tylko cierpliwie leczyć i kontrolować. Dziecko cierpiące na astmę, może też żyć jak jego rówieśnicy, pod warunkiem, że objawy choroby zostaną opanowane. Astma to jedna z najczęściej występujących chorób układu oddechowego. Spowodowana jest przewlekłym stanem zapalnym oskrzeli, mającym zwykle podłoże alergiczne, które prowadzi do zwężenia ich światła. Nazwa tej choroby wywodzi się z języka greckiego i dosłownie oznacza – świszczący oddech. Właśnie charakterystyczne świsty w czasie oddychania są podstawowym objawem astmy, który daje nadreaktywność oskrzeli. Inne symptomy choroby to: • suchy kaszel, męczący zwłaszcza nocą; • mniej lub bardziej nasilone uczucie duszności, braku powietrza, ściśniętej klatki piersiowej. W ciężkim napadzie astmy może dojść do duszenia się i całkowitej niemożności oddychania. Dopada ona ludzi w każdym wieku. W Polsce jest 2–3 mln osób chorych na astmę. Około 10% z nich to dzieci, u których w 80% ujawnia się ona do szóstego roku życia. W ciągu ostatnich siedmiu lat zanotowano trzykrotny wzrost zachorowań na astmę wśród dzieci i młodzieży. Małych pacjentów jest znacznie więcej, gdyż w wielu przypadkach rodzice późno zgłaszają się do lekarza, nie zdając sobie sprawy, że ich maluch ma astmę. Zdarza się; że sami pediatrzy leczą dziecko tylko na nawracające zapalenie oskrzeli. Najczęstszym czynnikiem leżącymi u podstaw astmy jest alergia, chociaż nie każdy uczuleniowiec musi na nią zachorować. Duże znaczenie ma tu wrodzona skłonność lub obciążenia genetyczne. Astma może być dziedziczna. Sprzyjają jej: • narażenie dziecka do drugiego roku życia na dym tytoniowy; • niewłaściwa dieta; • zakażenia wirusowe; • zbyt częste i nadmierne stosowanie antybiotyków. Astma jest bez wątpienia dolegliwością cywilizacyjną. Im wyższy poziom życia danego społeczeństwa, tym częściej występuje. Z jednej strony wiąże się to z zanieczyszczeniem środowiska naturalnego, wdychaniem większej ilości pyłów, spalin samochodowych czy przemysłowych gazów, które osłabiają układ oddechowy. Z drugiej – wpływ na tę chorobę mają: łatwiejsze niż kiedyś życie, większa higiena oraz układ immunologiczny. Gdy brak naturalnego wroga, jakim był brud i bakterie, zaczyna reagować on agresją na zwykłe substancje, takie jak pokarmy, kurz, sierść zwierząt czy pyłki roślin. Niesłusznie odbiera je jako obce i szkodliwe. Nadmierna „sterylność” obniża też odporność współczesnego człowieka na wiele chorób, w tym astmę. Poznaj przeciwnika Aby rozpoznać astmę, lekarz zwykle przeprowadza dokładny wywiad dotyczący okoliczności jej wystąpienia i przebiegu. Pyta o szczegóły dotyczące napadów, osłuchuje płuca i serce. Czasami zleca badania laboratoryjne krwi. Przy podejrzeniu astmy i późniejszym kontrolowaniu jej niezbędne jest badanie czynności płuc, tzw. spirometria. Polega ona na wydmuchiwaniu powietrza z płuc do specjalnego aparatu. Ocenia się objętość oraz szybkość wydmuchiwanego powietrza, a na tej podstawie czynność układu oddechowego. Jeśli w czasie badania nastąpi skurcz oskrzeli, wykonuje się spirometrię ponownie z podaniem leku rozkurczowego. Wzrost objętości wydychanego powietrza w drugim badaniu jest ważną wskazówką przy ustaleniu rozpoznania astmy. Jeśli mimo objawów mogących świadczyć o astmie, spirometria nie przynosi rozstrzygnięcia, lekarz może zlecić tzw. próbę prowokacyjną. Polega ona na sprawdzeniu, czy oraz w jakim stopniu oskrzela się kurczą po podaniu określonej substancji. Mali pacjenci nie potrafią wykonać spirometrii, dlatego ogromnym ułatwieniem dla lekarzy jest test kontroli astmy przeznaczony dla dzieci od 4 do 11 lat. Jest on kwestionariuszem złożonym z siedmiu pytań. Pierwsze cztery: jak się czujesz ze swoją astmą?; jak bardzo przeszkadza ci ona, gdy biegasz lub ćwiczysz?; czy kaszlesz z powodu astmy?; czy budzisz się w nocy? – skierowane są do dziecka. Użyto w nich grafiki odzwierciedlającej emocje malca, wskazujące na to, jak może się on czuć podczas napadu choroby. Trzy końcowe pytania skierowano do rodziców. Ile razy w ciągu ostatnich 4 tygodni dziecko miało: * jakiekolwiek objawy astmy w ciągu dnia?; * świszczący oddech?; * budziło się w ciągu nocy? Za odpowiedzi na pytania pacjent otrzymuje określoną ilość punktów, od 0 do 27. Jeśli dziecko uzyskuje mniej niż 19, oznacza to, że objawy astmy nie są w wystarczającym stopniu kontrolowane. Mały pacjent z rozpoznaną chorobą powinien wypełnić test wraz z rodzicami przed każdą wizytą w gabinecie lekarza, a następnie przedstawić swoje wyniki. Lekarzowi łatwiej wtedy dostosować terapię do rzeczywistych potrzeb dziecka. Dobra kontrola astmy zapobiega jej zaostrzeniom i powikłaniom. Leczenie astmy zależy od stopnia ciężkości choroby. Terapia polega na przyjmowaniu dwóch leków: przeciwzapalnego i rozkurczowego. Są już preparaty złożone, które łączą dwa w jednym. Należą one do bardzo skutecznych. Zwykle są to długo działające betamimetyki (rozkurczające oskrzela) i wziewne sterydy (ograniczają stan zapalny oraz zapobiegają obturacji oskrzeli) – podawane w jednym inhalatorze. Zresztą, w większości przypadków leki przeciw-astmatyczne przyjmuje się wziewnie, inhalując porcję preparatu ze specjalnego dozownika. Ograniczają one do minimum działanie ogólnoustrojowe, którego boją się pacjenci. Lek dostarczany jest z wdychanym powietrzem do chorobowo zmienionych dróg oddechowych. Długotrwale obniża on napięcie mięśni gładkich oskrzeli, co ułatwia oddychanie. Zasadniczą rolę odgrywa tu codzienna systematyczność. Właściwie prowadzona terapia sprawia, że napady duszności mogą być naprawdę rzadkie (maksimum 2 razy w tygodniu). W niektórych przypadkach udaje się wyeliminować je na całe lata. Ważna jest współpraca pacjenta z lekarzem prowadzącym oraz zrozumienie istoty choroby. Niestety, wielu astmatyków przyjmuje lekarstwa tylko doraźnie, starając się szybko rozkurczyć oskrzela w momencie silnego ataku duszności. Ze względu na lęk przed wystąpieniem duszności astmatycy unikają wysiłku fizycznego. Bardzo często rodzice do minimum ograniczają dzieciom aktywność fizyczną „na wszelki wypadek”. Dziecko ma wtedy poczucie krzywdy, bo nie może bawić się z rówieśnikami. Wyjście na podwórko czy gra w piłkę staje się dla niego wówczas nie lada wyzwaniem. To chowanie pod kloszem, wyrządza astmatykowi krzywdę. Brak sprawności fizycznej oraz wysiłku upośledzają jeszcze bardziej chory układ oddechowy. W konsekwencji częściej dochodzi do zaostrzeń choroby oraz powikłań, np. rozedmy płuc. Wielu astmatyków zdobywa górskie szczyty, wiosłuje czy pokonuje wielokilometrowe trasy na rowerze. Lęk chorych przed uprawianiem sportów powoduje zwykle brak umiejętności świadomego kontrolowania oddechu. Tego można się nauczyć pod okiem wykwalifikowanego rehabilitanta. Fizjoterapia przywraca w astmie prawidłowy, fizjologiczny mechanizm oddychania przeponowego. Uczy chorego postępowania w czasie lekkiego napadu czy efektywnego kaszlu. Pozwala na poprawienie sprawności układu oddechowego przez ćwiczenia. Wtedy pacjent może żyć ze swoją dolegliwością normalnie, nie opuszczając pracy czy szkoły. Astma czy POChP? Astma i przewlekła obturacyjna choroba płuc powodują zwężenie oskrzeli. Ich wspólnym, typowym objawem są duszności oraz kłopoty z oddychaniem. Jest jednak między nimi kilka istotnych różnic. Astma może pojawić się już w pierwszym roku życia. W 80% przypadków chorują na nią dzieci poniżej 6. roku życia. Duszność ma charakter napadowy. Ustępuje samoistnie lub po zażyciu leków. Kaszel męczy chorego najczęściej nocą i jest suchy. POChP zaczyna się w dorosłym wieku, często około 50. roku życia. W 90% dotyczy palaczy papierosów. Uczucie duszności nigdy nie mija całkowicie i nasila się wraz z rozwojem choroby. Kaszel męczy przede wszystkim rano, jest mokry, z odksztuszaniem plwociny śluzowej lub ropnej. Gdzie jest tlen? Zdaniem lekarzy człowiek dysponuje największymi rezerwami oddechowymi, czyli tzw. pojemnością płuc, między 20. a 30. rokiem życia. Potem płuca zaczynają się starzeć i objętość wydychanego powietrza zmniejsza się każdego roku o 15 ml. Proces ten przebiega wolno, skoro jeszcze w wieku 80 lat, człowiek zdrowy może zachować 70% rezerw oddechowych. Zwykle ma ich mniej. Wpływa na to zanieczyszczone powietrze oraz infekcje systematycznie uszkadzające drogi oddechowe. W znacznie gorszej sytuacji są palacze tytoniu. Po 40–50 latach nałogu ich płuca nie są już w stanie pobierać dostatecznej ilości tlenu. Przyspieszony, krótki oddech oraz trudności z oddychaniem skracają im życie. Duszność określa się jako subiektywne odczucie trudności z oddychaniem. Gdy u dziecka pojawia się dyskomfort oddechowy lub uczucie braku powietrza, można zaobserwować u niego przyspieszony oddech oraz rytm serca. Co powoduje duszności u dzieci i w jaki sposób można je leczyć? Co robić, gdy dziecko odczuwa trudności z oddychaniem? Duszność (łac. dyspnoe) jest subiektywnym odczuciem trudności z oddychaniem i objawia się przyspieszeniem oddechu i częstości pracy serca, a także pracą dodatkowych mięśni oddechowych, co jest widoczne jako zaciąganie przestrzeni międzyżebrowych, ruchy skrzydełek nosa oraz dołka jarzmowego. Duszność u dziecka może być objawem chorób układu oddechowego, ale także dolegliwości układu krążenia, nerwowo-mięśniowego, chorób metabolicznych, otyłości lub cukrzycy. Duszność u niemowląt i dzieci – czym jest? Duszność u dziecka jest indywidualnym odczuciem trudności w oddychaniu i charakteryzuje się przyspieszeniem oddechu i częstości pracy serca, obecnością zmian osłuchowych świadczących o utrudnionym przepływie powietrza przez drogi oddechowe, uruchomieniem dodatkowych mięśni oddechowych oraz zasinieniem skóry i błon śluzowych. Duszność jest wynikiem dysproporcji pomiędzy ilością dostarczanego tlenu do organizmu a jego aktualnym zapotrzebowaniem. W zależności od aktywności pacjenta, czasu trwania objawów oraz pozycji ciała, w której występują objawy, wyróżniamy następujące rodzaje duszności u dzieci: duszność ostra – pojawia się nagle lub rozwija się szybko, występuje np. w napadzie astmy oskrzelowej lub dostania się ciała obcego do dróg oddechowych, duszność przewlekła – trwa dłużej niż 4–8 tygodni i występuje zazwyczaj u osób przewlekle chorych np. w przypadku nowotworów płuc, wad wrodzonych serca, duszność wdechowa – trudności w nabraniu powietrza, występuje w przypadku zwężenia światła dróg oddechowych np. tchawicy czy dużych oskrzeli, obecności ciał obcych, podgłośniowym zapaleniu krtani, duszność wydechowa – utrudniony wydech, występuje w chorobach zapalnych płuc, odmie, niedodmie, duszność spoczynkowa – objawy duszności występują w spoczynku, duszność wysiłkowa – w przypadku dużej duszności występuje podczas nawet małego wysiłku np. chodzenia, duszność, która pojawia się w pozycji leżącej i ustępuje po przyjęciu pozycji siedzącej (orthopnoe) – występuje w lewokomorowej niewydolności serca, chorobach wątroby. Należy pamiętać, że uczucie nieznacznej trudności z oddychaniem może wystąpić u dzieci po bardzo intensywnym wysiłku fizycznym lub w sytuacji stresowej. Zazwyczaj objawy w tych sytuacjach ustępują po odpoczynku albo uspokojeniu się. Duszności u dziecka – co może je powodować? Duszność u dziecka jest objawem niedostatecznej ilości tlenu dostarczanego do organizmu w stosunku do aktualnego zapotrzebowania. Może się pojawić w chorobach układu oddechowego, układu krążenia, chorób neurologicznych, metabolicznych lub na skutek urazów. Do najczęstszych przyczyn duszności u dziecka należą: infekcje dróg oddechowych – zapalenie płuc, podgłośniowe zapalenie krtani (krup wirusowy u dzieci), zapalenie oskrzeli lub oskrzelików, zapalenie krtani, astma oskrzelowa, obecność ciała obcego w drogach oddechowych, wady wrodzone serca lub płuc, anemia, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny, nadczynność tarczycy, odma opłucnowa, niedodma, obecność płynu w opłucnej, choroby nerwowo-mięśniowe (miopatie, botulinizm), zaburzenia lękowe, zaburzenia metaboliczne (cukrzyca, odwodnienie, zatrucia, sepsa), choroby nerek i wątroby. Polecane dla Ciebie akcesoria zł akcesoria zł syrop, suchy kaszel, podrażnienie, prawoślaz zł syrop, kaszel, kaszel suchy zł Objawy duszności u dzieci – jak rozpoznać? Duszność u dzieci zazwyczaj współwystępuje z innymi objawami choroby podstawowej, np. w zaostrzeniu astmy oskrzelowej duszności towarzyszy świszczący oddech oraz suchy kaszel u dziecka. Natomiast w infekcji dróg oddechowych oprócz trudności z oddychaniem może pojawić się gorączka u dziecka, mokry kaszel i katar. Do objawów duszności u dziecka zaliczamy przyspieszenie częstości oddechów oraz rytmu serca, trudności w mówieniu, widoczną pracę dodatkowych mięśni oddechowych (wciąganie międzyżebrzy i dołka jarzmowego, poruszanie skrzydełkami nosa), zasinienie skóry i błon śluzowych. U młodszych dzieci występują trudności w karmieniu polegające na częstym ronieniu przerw przez dziecko podczas jedzenia oraz zasinienie wokół ust. Starsze dzieci z dusznością zazwyczaj zgłaszają uczucie niepokoju, przyjmują pozycje siedzącą, podpierając się na rękach oraz mówią w sposób przerywany. Zdarza się też słyszalny świst oddechowy zwłaszcza w przypadku astmy lub zadławienia się ciałem obcym. Leczenie duszności u dziecka Leczenie duszności u dziecka zależne jest od przyczyny, która spowodowała trudności w oddychaniu oraz ich nasilenia. Należy pamiętać, że w przypadku nagłego wystąpienia objawów duszności dziecko powinno zostać zbadane przez lekarza, który określi przyczynę oraz zaleci dalsze postępowanie diagnostyczne i terapeutyczne. W postawieniu rozpoznania przyczyny duszności istotne jest określenie okoliczności oraz pory dnia pojawienia się trudności z oddychaniem, czasu ich trwania, nasilenia oraz obecności objawów towarzyszących. Istotnym badaniem wykonywanym dziecku z dusznością jest pomiar liczny oddechów oraz częstości pracy serca, a także saturacji, czyli wysycenia hemoglobiny tlenem, który wykonuje się pulsoksymetrem. Jest to badanie niebolesne, polega na założeniu na palec czujnika, który odczytuje wysycenie hemoglobiny tlenem. U dzieci z nieznaną przyczyną duszności lub narastającymi trudnościami z oddychaniem można wykonać dodatkowe badania takie jak morfologia krwi, równowaga kwasowo-zasadowa czy RTG klatki piersiowej. Jeśli przyczyną duszności u dziecka jest infekcja dróg oddechowych można zastosować inhalacje z leków rozszerzających oskrzela lub glikokortykosteroidów. Natomiast w przypadku zaostrzenia astmy oskrzelowej należy zmodyfikować dotychczasowe leczenie. W przypadku dużej duszności oraz obniżonej saturacji konieczne może być podanie tlenu, stosując maskę podobną do tej wykorzystywanej w inhalacjach. Natomiast jeśli stwierdzi się obecność ciała obcego w drogach oddechowych, wskazane jest wykonanie bronchoskopii i usunięcie ciała obcego. Postępowanie w przypadku wystąpienia duszności u dziecka Jeśli u dziecka występują objawy znacznej duszności, należy pilnie skontaktować się z lekarzem, który po zbadaniu dziecka zaleci właściwe do przyczyny objawów postępowanie. Do sposobów łagodzących objawy duszności u dzieci należą nawilżanie i ochładzanie powietrza w pokoju malucha, a w przypadku infekcji z katarem – dbanie o drożność nosa. Należy pamiętać także o odpowiednim nawodnieniu dziecka, zwłaszcza w trakcie infekcji przebiegającej z wydzieliną w drogach oddechowych, gdyż to będzie wpływało na rozrzedzenie wydzieliny i ułatwi jej odkrztuszenie. Jeżeli dziecko ma rozpoznaną astmę oskrzelową i wystąpi u niego napad duszności, należy niezwłocznie podać lek rozkurczający oskrzela zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego. Duszność, która pojawia się nagle, zwłaszcza u młodszych dzieci, budzi podejrzenie aspiracji ciała obcego. W tej sytuacji należy małe dziecko ułożyć głową w dół i wykonać kilka uderzeń dłonią ułożoną w łódkę w plecy w okolicę międzyłopatkową. U starszych dzieci uderzenia można wykonać w pozycji stojącej pochylonej do przodu. Twoje sugestie Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym. Zgłoś uwagi Polecane artykuły SIDS – syndrom nagłej śmierci noworodków Śmierć łóżeczkowa oznacza nagłą śmierć na pozór zdrowego dziecka poniżej 1. roku życia podczas snu. Przyczyna zgonu maluszka nie zostaje jednoznacznie ustalona, lecz znane są czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia SIDS. W jaki sposób można zapobiec nagłej śmierci łóżeczkowej? Ochrona dziecka przed upałem – o czym warto pamiętać? Odwodnienie, potówki, poparzenia słoneczne czy udar cieplny – to konsekwencje złej ochrony dziecka w czasie upału. Co robić, aby do nich nie dopuścić? Dowiedz się więcej, jak możesz skutecznie ochronić dziecko przed upałem. Ukąszenia owadów u dzieci – objawy i pierwsza pomoc. Co stosować na ugryzione miejsca? Ukąszenia owadów, zwłaszcza w sezonie letnim, przysparzają sporo problemów, gdyż mogą wywoływać silny świąd, obrzęk w miejscu ukłucia lub nawet prowadzić do zagrażającego życiu wstrząsu anafilaktycznego u osób uczulonych na jad insektów. Jak postępować w przypadku ukąszeń owadów u dzieci? Sapka niemowlęca – czym jest? Co robić, gdy się pojawi? Sapka powstaje na skutek niedrożności nosa noworodka lub niemowlęcia i objawia się utrudnionym oddechem i męczliwością podczas karmienia. Czy jest groźna? Co robić, gdy u małego dziecka wystąpi sapka? Kiedy należy udać się do lekarza? Podpowiadamy. Zapalenie spojówek u dzieci – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie spojówek u dzieci może mieć kilka przyczyn. Przeważnie ma ono podłoże bakteryjne, rzadziej wirusowe, dość często występuje także alergiczne zapalenie spojówek. Objawy, które się wówczas pojawiają to przede wszystkim świąd oczu, przekrwienie spojówek, obrzęk powiek oraz śluzowa lub ropna wydzielina sklejająca rzęsy. Leczenie zapalenia spojówek u pacjentów pediatrycznych jest uzależnione od czynnika, który go wywołał i może trwać od 5 dni do nawet kilku tygodni. Zaburzenia łaknienia u dzieci – co robić, gdy dziecko jest niejadkiem? Zaburzenia łaknienia u dzieci, objawiające się obniżonym apetytem lub wybiórczością pokarmową, mogą mieć rozmaite przyczyny. Mogą być stanem fizjologicznym, niewymagającym leczenia (często dotyczy to dzieci w wieku od 1 do 5 lat), lecz mogą również być objawem choroby (np. schorzeń układu pokarmowego, oddechowego, nerwowego). Problemy z apetytem nierzadko towarzyszą dzieciom z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, mogą mieć także podłoże emocjonalne. Zaburzenia łaknienia często wymagają wielospecjalistycznego podejścia – współpracy pediatry, lekarzy specjalistów, logopedy, psychologa. Siatki centylowe – czym są? Jak interpretować wyniki? Siatki centylowe są normami rozwoju dziecka i służą do oceny ich prawidłowego wzrastania. Regularne pomiary oraz nanoszenie danych na siatki centylowe zgodne z płcią i wiekiem dziecka pozwalają wykryć nieprawidłowości w rozwoju dziecka i odpowiednio wcześnie wdrożyć diagnostykę i leczenie choroby podstawowej np. niedoboru hormonu wzrostu. Syndrom zapomnianego dziecka – czy można mu zapobiec? Przypadki pozostawienia dziecka w zamkniętym samochodzie zdarzają się i zdarzyć się mogą każdemu rodzicowi lub opiekunowi – wniosek ten, choć niewiarygodny, jest jednak prawdziwy. Wyniki badań pokazują bowiem, że tak działa ludzki mózg – w pewnych okolicznościach można zapomnieć nawet o dziecku będącym z nami w samochodzie. „Zapomnieć” wskazuje, że jest to problem pamięci, a nie wynik zaniedbania, o który tak często podejrzewani są rodzice lub opiekunowie. Ostre zapalenie oskrzelików imituje objawy astmy i sprzyja rozwojowi astmy w przyszłości. Dodatkowo zakażenia górnych dróg oddechowych często wywołują zaostrzenia astmy. "Na podstawie samego badania klinicznego nie można wiarygodnie rozróżnić infekcyjnego zapalenia oskrzelików, czyli obturacyjnego zapalenia oskrzeli lub zapalenia oskrzeli ze świszczącym oddechem, i astmy, ale pomocne mogą być informacje z dokładnie zebranego wywiadu - mówi lek. Monika Makaruk z Oddziału Neonatologicznego przy Klinice Ginekologii i Położnictwa Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie. - Wiek do 18 miesięcy, wystąpienie epizodu świstów w okresie zimowym, wcześniejsze zakażenie górnych dróg oddechowych, niewystępowanie objawów choroby atopowej u pacjenta ani astmy w wywiadzie rodzinnym prawie zawsze wskaże na zapalenie oskrzelików". Reakcja na zastosowanie leków rozszerzających oskrzela nie umożliwia jednoznacznego rozróżnienia obu chorób. Poprawa występuje wprawdzie częściej u dzieci chorych na astmę niż na zapalenie oskrzelików, ale od tej reguły istnieje zbyt wiele wyjątków, by można ją było traktować jako wiarygodne kryterium rozpoznawcze. Potwierdzenie astmy jest możliwe dopiero po stwierdzeniu wielokrotnych epizodów świszczącego oddechu, reagujących na leczenie lekami rozszerzającymi oskrzela (krótko działającymi beta2-sympatykomimetykami: fenoterolem, salbutamolem, terbutaliną lub alternatywnie bromkiem ipratropium). Słabo rozwinięte oskrzela sprzyjają obturacji Określenie bronchiolitis zarezerwowane jest dla najcięższych przypadków zapalenia u noworodków i najmłodszych niemowląt, natomiast chorobę o lżejszym przebiegu nazywa się obturacyjnym zapaleniem oskrzeli lub zapaleniem oskrzeli ze świszczącym oddechem. Obturacja oskrzeli jest w wieku niemowlęcym bardzo częsta (tzw. świszczące niemowlę - wheezy infant), czemu sprzyja zarówno anatomia, jak i fizjologia dróg oddechowych na tym etapie rozwoju. Oskrzela są wąskie i wiotkie, o słabo rozwiniętych elementach chrzęstnych i elastycznych oraz słabo wykształconych mięśniach gładkich. Wewnątrz oskrzeli znajduje się stosunkowo duża liczba gruczołów produkujących śluz. Dodatkowo słaby odruch kaszlowy i niedojrzałość układu immunologicznego sprawiają, że bardzo łatwo dochodzi do zwężenia światła oskrzeli i zaburzenia przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Zwężenie światła oskrzeli u najmłodszych niemowląt zazwyczaj prowadzi do wystąpienia duszności, niewydolności oddychania, zaburzeń wodno-elektrolitowych, pogorszenia ogólnego stanu. Zapalenie oskrzelików to zakażenie wirusowe dolnych dróg oddechowych, które jest przyczyną świszczącego oddechu u dzieci do 18 miesiąca życia, najczęściej przed 6 miesiącem życia. Około 3/4 zachorowań jest wynikiem zakażenia wirusem RS (respiratory syncytial), tzw. wirusem nabłonka oddechowego, który zakaża całą populację niemowląt i małych dzieci. Rzadziej zakażenie oskrzelików powodują wirusy paragrypy, u starszych dzieci przyczyną infekcji są adenowirusy oraz wtórnie może pojawić się nadkażenie bakteryjne (Mycoplasma pneumoniae itp.). Najwięcej zachorowań występuje w miesiącach zimowych i wczesną wiosną. Charakterystyczne objawy "Choroba rozpoczyna się objawami zakażenia górnych dróg oddechowych i niewysoką gorączką. W ciągu kilku dni pojawia się świszczący oddech, co odróżnia tę chorobę od płatowego bakteryjnego zapalenia płuc, w którym zwykle nie stwierdza się skurczu oskrzeli" - mówi lekarz pediatra. Objawy są typowe dla nieżytu nosa i gardła - katar, kichanie, zapalenie i zaczerwienienie błony śluzowej nosa i gardła. Potem pojawia się gorączka, uporczywy kaszel, świszczący oddech, duszność wydechowa. U noworodków i niemowląt do 6 tygodnia życia urodzonych w terminie prawdopodobieństwo zakażenia wirusem RS jest bardzo małe ze względu na występowanie w organizmie dziecka przeciwciał przekazanych przez matkę. W ciągu pierwszych trzech miesięcy życia dziecka poziom przeciwciał zmniejsza się o 50 proc., istotną kwestią jest więc jak najdłuższe karmienie piersią. Zwiększone ryzyko zachorowania dotyczy zwłaszcza wcześniaków, dzieci matek palących i obciążonych wadami układu oddechowego. U tych dzieci występuje też zwiększone ryzyko astmy, a nieodwracalne zmiany w płucach pojawiają się około 6 roku życia. Jeśli między 3 a 6 rokiem życia świstom oddechowym towarzyszą inne choroby alergiczne, to u tych dzieci częściej rozwija się astma. Leczenie ostrego zapalenia oskrzelików polega na prawidłowej pielęgnacji: nawilżaniu dróg oddechowych, nawodnieniu dziecka, zapewnieniu dopływu chłodnego, czystego powietrza, monitorowaniu częstości tętna, oddechu, a także na tlenoterapii. Zdaniem pediatry, w mniejszym stopniu podawane są leki przeciwwirusowe. Stosowanie leków zabijających wirusy RS oraz kortykosteroidów budzi wiele kontrowersji, ponieważ brak jest dostatecznych dowodów skuteczności takiego leczenia. Wirusowa przyczyna objawów choroby nie uzasadnia podawania antybiotyków dopóty, dopóki nie pojawią się objawy wtórnego zakażenia bakteryjnego, takie jak gorączka, rzężenia w płucach, ropny kaszel. Przejdź do zawartości AlgiChlorellaSpirulinaOwoce świataRośliny świataChorobyZdrowieForumSklepAlgiChlorellaSpirulinaOwoce świataRośliny świataChorobyZdrowieForumSklep Świszczący oddech Świszczący oddech Aktualizacja: 4 kwietnia 2022 Świszczący oddech to częsty objaw wielu dolegliwości zdrowotnych, odnoszący się do wysokiego, ciągłego dźwięku o muzycznym brzmieniu, powstającego w klatce piersiowej podczas oddychania. Słychać go szczególnie podczas wydechów. Może pojawiać się zarówno u osób dorosłych, jak i u dzieci. Choć zwykle wskazuje na zaburzenie czynności układu oddechowego, może wynikać także np. z przewlekłego palenia papierosów, bądź narażenia na kontakt z dymem tytoniowym. Przyczyny świszczącego oddechu Omawiając przyczyny świszczącego oddechu w pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy objaw ten pojawia się podczas wdechów czy wydechów. Znacznie częściej miejsce ma druga sytuacja, wskazująca na zwężenie dróg oddechowych znajdujących się wewnątrz klatki piersiowej, zwykle oskrzeli. Ma to miejsce zwykle przy: astmie oskrzelowej; przewlekłym zapaleniu oskrzeli; przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc. Zobacz również: Pierwsze objawy POChP. Z kolei świsty podczas wdychania powietrza wskazują zazwyczaj na zwężenie dróg oddechowych zlokalizowanych poza klatką piersiową, a więc tchawicy i krtani. Może za to odpowiadać np.: obecność ciała obcego w wymienionych strukturach anatomicznych; porażenie lub uszkodzenie strun głosowych; zapalenie krtani lub zapalenie tchawicy. Świszczący oddech zwykle dotyczy najmłodszych pacjentów, co ma związek ze szczególną budową anatomiczną dróg oddechowych u dzieci. Są one krótkie i wąskie, natomiast szkielet krtani, tchawicy i oskrzeli jest cienki, wiotki, podatny na zapadanie się. Bogate ukrwienie i obecność dużej ilości gruczołów śluzowych sprzyja produkcji śluzu, który dodatkowo zmniejsza światło dróg oddechowych. Do pozostałych możliwych przyczyn świszczącego oddechu zaliczamy: różnego rodzaju alergie, zwłaszcza oddechowe i pokarmowe; wady rozwojowe, w tym wrodzona wiotkość krtani i tchawicy czy rozszczep podniebienia; infekcje wirusowe i nieco rzadziej infekcje bakteryjne; zmiany nowotworowe w świetle dróg oddechowych; zaburzenia odporności predysponujące do nawracających infekcji; refluks żołądkowo-przełykowy; choroby śródmiąższowe płuc; mukowiscydozę; oparzenia dróg oddechowych; wszelkie choroby nerwowo-mięśniowe, zwłaszcza w zaawansowanej fazie. Jeśli przyczyna świstów podczas oddychania nie jest znana, konieczna staje się wizyta u lekarza. Szczególnie, gdy towarzyszy im duszność lub niepokój, a także w sytuacjach, gdy pojawiają się po ukąszeniu jakiegokolwiek owada. Świszczący oddech – leczenie Leczenie zależy od przyczyny świszczącego oddechu. Utkwienie ciała obcego w drogach oddechowych jest wskazaniem do szybkiego wyjęcia go przez specjalistę. Bagatelizowanie zjawiska może doprowadzić nawet do uduszenia się. Wszelkie infekcje wirusowe należy leczyć preparatami przeciwwirusowymi, nawodnieniem organizmu i odpoczynkiem, zaś infekcje bakteryjne odpowiednio dobranym antybiotykiem. Choroby przewlekłe przebiegające ze zwężeniem dróg oddechowych, np. astma oskrzelowa, leczy się środkami rozszerzającymi oskrzela i preparatami przeciwastmatycznymi. Świszczący oddech z dusznościami powinno się skonsultować z lekarzem. Bardzo ważne jest zadbanie o nawilżenie powietrza, ponieważ suche powietrze zwiększa dolegliwości ze strony układu oddechowego. W niemal każdym sklepie można zakupić nawilżacz powietrza. Sprawdzą się również inhalacje, w których składniki dobiera się w zależności od panującej choroby. Przykładowo, w infekcjach wirusowych i bakteryjnych dobrze sprawdzą się inhalacje z soli i szałwii lekarskiej. Biorąc pod uwagę fakt, że błony śluzowe układu oddechowego powinny być stale nawilżone, należy pić dużo wody. Przynajmniej 1,5 litra dziennie, choć przy chorobach rekomenduje się o litr więcej. Świszczący oddech – kiedy do szpitala? Do szpitala należy udać się niezwłocznie w sytuacjach, gdy świszczący oddech pojawia się po ukąszeniu owada lub spożyciu konkretnych pokarmów. Może świadczyć o alergii na te czynniki, co w niektórych przypadkach prowadzi do wystąpienia zagrażającej życiu reakcji anafilaktycznej. Wówczas pacjent musi otrzymać adrenalinę. Do szpitala należy udać się także w sytuacjach, gdy świszczący oddech i duszności są konsekwencją utkwienia w drogach oddechowych ciała obcego. Wówczas specjalista wykonuje bronchoskopię, aby szybko je usunąć. W każdym innym przypadku, gdy świszczący oddech nie zagraża życiu, zaleca się wizytę u pulmonologa. W przypadku trudności z ustaleniem diagnozy lekarz zaleci dodatkowe badania – morfologię krwi, gazometrię, badania biochemiczne, RTG klatki piersiowej oraz spirometrię oceniającą wydolność oddechową pacjenta. Olej z czarnuszki w kapsułkach 100% naturalny Czarnuszka siewna (łac. Nigella sativa) jest naturalną substancją znaną od tysiącleci ze swoich właściwości. Wykorzystywana jest przy zmienionej chorobowo skórze. Działa antygrzybicznie, przeciwwirusowo, antyalergicznie, przeciwwrzodowo, ... Zobacz tutaj ... Bibliografia Kozielski J., Diagnostyka duszności w chorobach płuc, Folia Cardiologica, 8/2013. Emeryk A., Bartkowiak-Emeryk M., Kowalska M., Nowe oblicze azytromycyny w chorobach układu oddechowego u dzieci, Advances in Respiratory Medicine, 84/2016. Bhatt J., Smyth A., Świszczący oddech – postępowanie u dzieci w wieku przedszkolnym, Peadiatric Respiratory Rewievs, 12/2011. Balińska-Miśkiewicz W., Diagnostyka i leczenie astmy oskrzelowej u osób dorosłych, Farmakologia Polska, 11/2009. Podziel się tym ze znajomymi! Podobne wpisy Page load link

świszczący oddech u dziecka forum